De jonge chaos

Het echte leven achter de schermen.

Misschien begint het bij dat nieuwe idee: “Mijn huis moet mij dienen.” Voor veel jongeren is een huis geen heiligdom dat blinkend moet liggen. Het is een plek waar je thuiskomt, je schoenen uitschopt, je rugzak ergens dropt en denkt: “Dat ruim ik straks wel op.” Alleen is “straks” een rekbaar begrip. Soms rekt het tot morgen. Soms tot volgend weekend. Soms tot… ja, tot iemand op bezoek komt.

En eerlijk: het leven is ook gewoon druk. Studeren, werken, hobby’s, sociale media, een sociaal leven dat je moet onderhouden alsof het een plant is die anders meteen sterft. Tegen dat ze thuiskomen, hebben ze nog net genoeg energie om op de zetel te ploffen. Niet om de badkamer te schrobben alsof ze in een reclame van een schoonmaakproduct meespelen.

Maar er zit ook een beetje gemakzucht in. Waarom zou je strijken als je kleren vanzelf kreukvrij worden zodra je ze tien minuten draagt? Waarom zou je koken als je voor dezelfde prijs een wokgerecht aan de deur krijgt dat je alleen nog moet openmaken? En waarom zou je opruimen als je gewoon alles in één grote wasmand kan gooien en doen alsof dat “georganiseerde chaos” is?

Toch is het niet alleen luiheid. Jonge mensen hebben een andere relatie met hun huis. Ze willen leven, niet poetsen. Ze willen comfort, geen perfectie. En ergens is dat ook wel mooi: een huis dat gebruikt wordt, waar geleefd wordt, waar je ziet dat er mensen zijn.

Tot het op een dag té veel wordt. Dan kijken ze rond en denken: “Oké, dit is geen rommel meer. Dit is een habitat voor nieuwe levensvormen.” En dan gebeurt het: de grote schoonmaak. Alles in één keer. Een soort tornado die door het huis raast en daarna uitgeput op de zetel ploft.

Misschien is dat gewoon de moderne manier van huishouden. Niet elke dag een beetje, maar af en toe alles ineens. En zolang niemand over de schoenenberg in de gang struikelt, werkt het eigenlijk best.