Persoonlijke columns
Mijn columns zijn geschreven vanuit mijn eigen ervaringen en manier van kijken. Gewone momenten, kleine gedachten en herkenbare situaties uit het dagelijkse leven. Alles wat je hier leest is persoonlijk, rustig en dichtbij.
✍️Over het dagelijkse leven, kleine inzichten en momenten van verwondering.
Mijn columns gaan over het dagelijkse leven en hoe ik dingen ervaar en zie. Kleine inzichten, gedachten en observaties uit het dagelijkse leven. Soms licht, soms wat scherper, maar altijd eerlijk.
Ik schrijf om herkenning te brengen, om even te laten glimlachen of om stil te staan bij iets kleins. We kijken allemaal anders naar de wereld, en precies dat maakt het leven boeiend.
Die blik op het leven loopt ook door in mijn keuken: gezond en rustig koken voelt voor mij als een verlengde van dezelfde aandacht waarmee ik schrijf.
Digitale Vermoeidheid. Altijd aan, Nooit echt rust.
We zijn moe, maar niet van te weinig slaap.
Het is een ander soort moeheid: het gevoel dat je hoofd nooit meer echt stil is.
Alsof er de hele dag kleine duwtjes komen, berichtje hier, melding daar, en je aandacht telkens weer wordt weggetrokken.
Digitale vermoeidheid sluipt erin.
De helende kracht van Kunst.
Kunst kan een waardevolle rol spelen bij het omgaan met depressie en angstklachten.
Door te schilderen, tekenen of muziek te maken krijgen mensen de kans hun emoties te uiten en rust te vinden.
Dans en theater bevorderen lichaamsbewustzijn en sociale verbinding, terwijl schrijven of poëzie helpt bij zelfreflectie en het ordenen van gedachten.
Ook fotografie kan bijdragen aan mindfulness en het vergroten van creativiteit.
Sterk in de groep, stil alleen.
In een groep zie je het vaak gebeuren: iemand die ineens luid praat, grapjes maakt en zich groter voordoet dan hij eigenlijk is. Het lijkt alsof er een knop omgaat zodra er publiek is.
Maar zet diezelfde persoon alleen neer, en je krijgt een heel ander beeld. Rustiger, minder stoer, soms zelfs een beetje verlegen. Het contrast kan grappig zijn, maar eigenlijk is het heel menselijk.
We willen erbij horen, indruk maken, niet de saaie of stille zijn. Dus trekken we een soort “groepsjas” aan. Alleen thuis gaat die jas weer uit, en komt de gewone versie tevoorschijn.
Wanneer iets moois kantelt.
10 december 2025, na lang zoeken naar een flexijob als gepensioneerde begon ik parttime te werken bij een kunstenares in Genk.
Mijn collega H. en ik konden direkt heel goed met elkaar overweg en werkten fijn samen. Mijn bazin was nogal to the point maar voor mij een lieve vrouw.
Het ging er nogal chaotisch aan toe en de eerste dagen kreeg ik veel uitleg maar wij hebben ook veel gelachen. Ik voelde me daar direkt thuis.
Ik wist dat het geen jarenlange job was, omdat mijn bazin al 81 jaar is, maar zij wilde toch nog een aantal jaren doorgaan. Tegen die tijd zat het er voor mij ook stilaan op.
Grenzen stellen zonder schuldgevoel.
Grenzen stellen. Het klinkt zo simpel. Je zegt gewoon “nee”, toch? Maar voor veel mensen voelt dat kleine woordje alsof je iemand teleurstelt, afwijst of egoïstisch bent. Alsof je jezelf moet verantwoorden voor het feit dat je ook maar een mens bent met een lichaam, een hoofd en een limiet.
“Als ik neen zeg, voel ik mij schuldig.”
We zijn opgegroeid met het idee dat je vooral moet pleasen. Dat je sterk bent als je altijd klaarstaat, altijd helpt, altijd ja zegt. Maar niemand vertelt je dat je jezelf daarmee langzaam opbrandt. Dat je op een dag wakker wordt en denkt: ik kan niet meer. En dat je dan niet eens weet hoe je dat moet zeggen. Klinkt voor veel mensen zo bekend in de oren.
Kleine successen die niemand ziet.
Soms zijn de grootste overwinningen niet te vinden op een podium, maar aan een keukentafel waar niemand klapt. Het volgen van een cursus creatief schrijven. Voor sommigen klinkt dat banaal: een hobby, een bezigheid voor vrije avonden. Maar voor sommigen is het een stap vooruit, een bewijs te durven investeren in hun eigen stem.
Het is een klein succes. Geen diploma dat meteen deuren opent, geen applaus van een zaal vol mensen. Toch voelt het als een mijlpaal. Want schrijven is meer dan woorden op papier zetten; het is jezelf toestaan om te groeien, om te falen, om opnieuw te proberen. Je onzekerheid weg te schrijven.
In dit boek vind je herkenbare inzichten die je helpen.
De kracht van jezelf heruitvinden.
Drie jaar geleden ging ik met pensioen. Dat klinkt als een mijlpaal, maar voor mij voelde het vooral als een eindpunt. Plots dacht ik: “Hoor ik nog wel ergens bij? Ben ik nu afgeschreven?” Er kwamen dagen van onzekerheid, van piekeren. Het leek alsof de maatschappij verderging zonder mij.
Maar soms komt er iets onverwachts op je pad. Voor mij was dat een cursus creatief schrijven. Ik stapte binnen met twijfel, maar al snel merkte ik hoe bevrijdend het is om woorden neer te zetten. Mijn gedachten kregen vorm. Verhalen die ik zelf meemaakte, herinneringen die soms pijnlijk waren, maar ook grappige anekdotes die anderen deden glimlachen.
Het e‑book van Mark Manson helpt je, met hier en daar een grappige knipoog, om jezelf stap voor stap opnieuw te heruitvinden.
Tussen de massa en toch zo eenzaam.
Kennen jullie dat gevoel? Je loopt op een markt, een kermis, een drukke winkelstraat. Overal mensen. Gelach, geroezemoes, muziek, kinderen die rennen. En toch… voel je je alleen op de wereld. Alsof je door iedereen heen kijkt, maar niemand echt ziet. Alsof je meedraait in de massa, maar er niet echt bij hoort.
Mensen denken vaak dat eenzaamheid te maken heeft met alleen wonen. “Ah, jij woont alleen, dat moet moeilijk zijn.” Maar niets is minder waar. Je kan een gezin hebben met vijf kinderen, een partner, een druk leven, en je toch diep vanbinnen heel eenzaam voelen. Eenzaamheid zit niet in het aantal mensen om je heen. Het zit in hoe verbonden je je voelt met jezelf en met je leven.
Begrijpen wie begrijpen kan.
Soms vraag ik mij af wat er precies in de lucht hangt tegenwoordig. Want hoe mensen de dag van vandaag doen en denken… ik begrijp het niet meer. Respect lijkt een soort uitstervend dier geworden: iedereen weet dat het ooit bestond, maar niemand ziet het nog in het wild.
Neem nu onze parkeerplaatsen aan het appartement. Voor iedere bewoner netjes een plek voorzien. Duidelijk, logisch, simpel. En toch parkeren mensen die hier niets te zoeken hebben hun auto doodleuk op onze oprit, om vervolgens een straat verder naar een barbecue te gaan. Die wagen blijft dan staan tot een gat in de nacht. Dan denk ik: zijn die mensen zo onbeschoft, of is er in hun hersenen gewoon niemand thuis? Als ik bij mijn zus op bezoek ga en er is geen plaats, dan zet ik mijn auto toch ook niet bij de buren voor de poort. Alé, begrijpen wie begrijpen kan.
Hier lees je de algemene achtergrond bij dit thema.
Achter elk lichaam zit een verhaal.
Zorg met hart en ziel.
De waarde van gewone dagen.
Gisteren zag ik op het nieuws dat Ariana Grande heel sterk vermagerd is. En meteen stond heel het internet klaar met commentaar. Niet bezorgd, niet zacht, maar hard. Woorden zoals “geef ze te eten” en “uitgemergeld” vliegen rond alsof het niets is. Alsof dat meisje geen mens is, maar een object dat je zomaar mag beoordelen.
De impact is zo groot dat ze voor onbepaalde tijd stopt met optreden. Niet omdat ze geen talent heeft, niet omdat ze geen zin heeft, maar omdat duizenden mensen vonden dat ze iets mochten zeggen over haar lichaam. En dat hakt erin. Meer dan we denken.
Er komt een moment in het leven waarop mensen niet meer voor zichzelf kunnen zorgen. Wanneer het lichaam niet meer mee wil, wanneer het geheugen gaten krijgt, wanneer dagelijkse dingen plots te groot worden. Dan is een woonzorgcentrum geen keuze uit luxe, maar een noodzaak. Een plek waar mensen terecht kunnen, omdat thuis simpelweg niet meer haalbaar is. En dat is op zich iets moois: dat er plaatsen bestaan waar zorg en nabijheid worden aangeboden aan wie het nodig heeft.
Maar achter die zorg schuilt een wereld die veel mensen niet zien. Een wereld waarin medewerkers elke dag opnieuw hun hart inzetten. Want in de zorg werken doe je niet zomaar. Dat doe je met ziel, met geduld, met liefde voor mensen die kwetsbaar zijn. En toch wordt dat werk niet altijd in dank afgenomen.
We leven in een tijd waarin mensen precies altijd iets “speciaals” moeten doen. Er moet volk over de vloer komen, er moet een uitstap gepland worden, er moet iets gebeuren. Alsof een dag pas telt wanneer hij gevuld is met drukte. Maar ondertussen vergeten we hoe waardevol de gewone dagen zijn, die stille, eenvoudige momenten die eigenlijk het dichtst bij geluk liggen.
Want als je niet meer kan genieten van de kleine dingen, hoe kan je dan nog gelukkig zijn met de grote?
Hoe mensen hun vuil langs straten en wandelpaden achterlaten.
Tijdens mijn dagelijkse wandeling merk ik het steeds vaker op: overal ligt afval. Lege blikjes, flesjes, chipszakken, sigarettenpakjes… alsof de bermen en wandelpaden een gratis vuilnisbelt zijn geworden. Zelfs op mijn eigen parkeerplaats ligt soms rommel waarvan je het met blote handen niet eens durft op te rapen.
Het roept één vraag op: waarom doen mensen dat? Is het gemakzucht, onverschilligheid, of laten ze thuis ook alles vallen waar ze staan? Overal staan vuilbakken, niet voor de sier, maar om je afval in te gooien. Toch lopen sommigen er gewoon voorbij, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat iemand anders hun rommel wel zal opruimen.
De magie van de Zee.
Wij zijn deze week een paar dagen gaan uitwaaien aan de Belgische kust. Geen grootse plannen, geen drukke agenda, gewoon wandelen, ademen en even weg zijn van alles. En zoals altijd gebeurde het weer: de zee deed iets met mij.
Er is iets magisch aan dat uitgestrekte wateroppervlak dat geen einde lijkt te hebben. De golven die komen en gaan, telkens opnieuw, alsof ze nooit moe worden. Het zachte geruis, het ritme… het raakt mij elke keer weer. Zodra ik de zee zie, voel ik hoe mijn schouders zakken. Alsof iemand op een onzichtbare knop duwt: rust.
De waarde van zelf koken aan zee.
We waren een paar dagen aan zee, in zo’n klein appartementje waar je meteen voelt: dit is eenvoudig, maar het is genoeg. En zoals dat gaat op vakantie, wil je niet élke dag zelf achter het fornuis staan. Dus dachten wij: we gaan eens iets eten. Gewoon ergens binnenstappen, iets lekkers kiezen, en klaar.
In de namiddag waren we al iets gaan drinken, zodat we rustig konden kijken wat er op het menu stond. Op het eerste zicht zag het er allemaal netjes uit. Mooie tafels, vriendelijk personeel, een kaart die er best oké uitzag. Je denkt dan: dat komt goed.
Tot je naar het toilet moet.
Een boottocht vol smaken en mensen.
Afgelopen zondag maakten we een boottocht op de Kempense meren, op "De Zander". Een eenvoudig schip, een tikkeltje verouderd, zonder enige luxe. Maar eerlijk? Dat deerde niet. Het eten was tot in de puntjes verzorgd, mooi opgediend en verse produkten. De kelners waren allemaal vriendelijk, attent en netjes gekleed. Je voelde dat ze hun best deden, zelfs al was de ruimte tussen de tafels soms veel te krap.
Toen we aan boord stapten, werden we verwelkomd door een bijzonder vriendelijke man. Een tikkeltje op leeftijd, met die charmante uitstraling die je meteen doet denken aan een personage uit Back to the Future. Zo’n figuur waarvan je spontaan glimlacht omdat hij precies in het plaatje past.
En dan komt het moment waarop ik mij altijd een beetje verbaas. Als een kelner nauwelijks tussen de stoelen door kan, dan schuiven wij onze stoel wat naar voren, nemen een bord aan of zetten de lege borden al op de hoek van de tafel. Kleine dingen die het voor hen zoveel makkelijker maken.
Maar.....
Eigen haar is Goud waard.
We waren een paar dagen op een boathouse in Maastricht. Zo’n klein huisje op het water, waar je meteen voelt: het is eenvoudig, maar toch licht en comfortabel. Alles was netjes, proper, en in het keukentje stond precies wat je nodig hebt. Geen overbodige luxe, maar genoeg om je thuis te voelen.
Alleen… de wifi. Een ramp.
Gisterenavond wilden wij nog een uurtje tv kijken. Gewoon even ontspannen, iets luchtigs opzetten. Maar tegenwoordig zijn dat allemaal streamingsdiensten, en daar begon het miserie. De tv bleef maar hangen, beeld dat bevroor, geluid dat wegviel. Je zit te kijken naar een stilstaand scherm en denkt: dit wordt niets.
Rijk volk en stille Jachten.
Toen wij dinsdag aankwamen in Marina Maastricht, konden we onze ogen niet geloven. Zoveel jachten en boten bij elkaar… de ene al groter dan de andere, en allemaal blinkend alsof ze net uit een folder kwamen. Je vraagt je af: wie zijn de eigenaars van al dat drijvend schoon? Succesvolle zakenlui? Gewoon rijke mensen? Iemand die de lotto gewonnen heeft?
’s Avonds zaten we op het terrasje van ons boathouse, met zicht op die hele verzameling. En eerlijk, we vroegen ons af: waarom zie je nooit iemand op die boten? Dus deden we wat rondvraag. En wat bleek? De meeste jachten liggen daar gewoon… te liggen. Een paar keer per jaar wordt ermee gevaren. Soms verblijven de eigenaars er een paar dagen. Maar meestal? Niets. Ze hebben zo’n druk leven dat ze geen tijd hebben voor hun eigen boot.
Dan stel ik mij de vraag: waarom koop je dat dan? Is het om te stoefen? Om te kunnen zeggen: “Ik heb een jacht”? Als dat zo is, vind ik dat eerlijk gezegd een beetje zielig.
Vuilnis aan de kledingcontainer. Een triest gezicht.
Vanmorgen, aan de Jumbo, lag het er weer. Een berg kleren, zakken opengetrokken, alles verspreid rond de container. Wat ooit bedoeld was om iemand te helpen, ligt nu als afval op de grond. En ik vraag me af: wie doet nu zoiets?
Die container staat daar niet voor niets. Hij is er om bruikbare kleding een tweede leven te geven. Om mensen te helpen die het moeilijk hebben. Maar blijkbaar is dat voor sommigen te veel gevraagd. Alles moet kapot, alles moet vernield. Alsof respect een luxe is geworden.
Het leven na pensioen: boeiend of ééntonig.
Er wordt vaak gezegd dat het leven na je pensioen rustiger wordt. Minder verplichtingen, minder druk, minder gedoe. En dat klopt. Maar wat niemand je vertelt, is dat rust niet hetzelfde is als verveling. Ik ben nu al een aantal jaren met pensioen, en ik verveel me geen seconde. Toch moet ik eerlijk zijn: mijn leven is ééntonig. Elke dag lijkt op de vorige. Geen spannende wendingen, geen onverwachte vergaderingen, geen collega die binnenstormt met een verhaal dat je dag kleurt.
Flexijobs: voor wie waren ze eigenlijk bedoeld?
Toen flexijobs een aantal jaren geleden opdoken, voelde het bijna als een kleine erkenning.
Eindelijk was er iets extra voor mensen die hun hele leven hadden gewerkt, afgedragen, bijgedragen, en daarna moesten rondkomen met een pensioen dat vaak te klein was voor de jaren die ervoor waren opgeofferd.
Flexijobs waren bedoeld als een duwtje in de rug.
Een manier om je nog nuttig te voelen, om een beetje bij te verdienen, om deel te blijven uitmaken van de maatschappij.
💓Mindfulness in het dagelijkse leven.
👉Een rustige cursus die helpt om meer ruimte in je hoofd te maken. Kleine oefeningen, zachte inzichten en praktische manieren om je dag eenvoudiger te maken. Ideaal voor wie meer rust zoekt in de drukte.
🌻Eenvoud & minimalisme.
👉Een zachte online cursus die helpt om meer overzicht te krijgen, minder prikkels te ervaren en ruimte te maken voor wat echt telt. Voor wie verlangt naar een rustiger, lichter leven.
🍃Blijvend zelfvertrouwen.
👉Een warme training voor wie sterker wil staan, zachter wil zijn voor zichzelf en meer durft te vertrouwen op zijn eigen ritme. Een mooie aanvulling bij jouw columns over jezelf zijn.
Zin in iets lichts en voedzaams? Neem gerust een kijkje bij mijn Gezonde Recepten.
My Small World of Stories
Welkom in mijn wereld van kleine verhalen en herkenbare momenten. Lees mee en ontdek misschien iets van jezelf.
Ik deel hier regelmatig nieuwe columns, zodat je wekelijks even kunt meekijken door mijn ogen.👀
Met woorden🔡 van Monique
