Mijn columns
Mijn columns zijn kleine verhalen over het dagelijkse leven: momenten die blijven hangen, gedachten die zacht landen en observaties die herkenning brengen. Ik schrijf om ruimte te maken in het hoofd, om stil te staan bij wat echt telt en om de schoonheid te zien in gewone dagen. Deze pagina bundelt mijn vrije gedachten, warm, eerlijk en dichtbij.
✍️ Mijn blik op het dagelijkse leven.
Mijn columns gaan over hoe ik de dagelijkse dingen ervaar en welke gedachten daarbij door me heen gaan. Ik schrijf vanuit mijn eigen blik op het dagelijks leven: soms luchtig, soms scherp, maar altijd eerlijk. Wat ik deel is nooit persoonlijk bedoeld. Het zijn mijn eigen observaties, mijn mening en mijn manier om stil te staan bij wat er om ons heen gebeurt.
Met mijn columns wil ik herkenning bieden, een glimlach oproepen of je even laten nadenken over een alledaags moment. We kijken allemaal anders naar de wereld, en juist die verschillen maken het leven interessant.
Die blik op het leven loopt ook door in mijn keuken: gezond en rustig koken voelt voor mij als een verlengde van dezelfde aandacht waarmee ik schrijf.
Digitale Vermoeidheid. Altijd aan, Nooit echt rust.
We zijn moe, maar niet van te weinig slaap.
Het is een ander soort moeheid: het gevoel dat je hoofd nooit meer echt stil is.
Alsof er de hele dag kleine duwtjes komen, berichtje hier, melding daar, en je aandacht telkens weer wordt weggetrokken.
Digitale vermoeidheid sluipt erin.
De helende kracht van Kunst.
Kunst kan een waardevolle rol spelen bij het omgaan met depressie en angstklachten.
Door te schilderen, tekenen of muziek te maken krijgen mensen de kans hun emoties te uiten en rust te vinden.
Dans en theater bevorderen lichaamsbewustzijn en sociale verbinding, terwijl schrijven of poëzie helpt bij zelfreflectie en het ordenen van gedachten.
Ook fotografie kan bijdragen aan mindfulness en het vergroten van creativiteit.
Sterk in de groep, stil alleen.
In een groep zie je het vaak gebeuren: iemand die ineens luid praat, grapjes maakt en zich groter voordoet dan hij eigenlijk is. Het lijkt alsof er een knop omgaat zodra er publiek is.
Maar zet diezelfde persoon alleen neer, en je krijgt een heel ander beeld. Rustiger, minder stoer, soms zelfs een beetje verlegen. Het contrast kan grappig zijn, maar eigenlijk is het heel menselijk.
We willen erbij horen, indruk maken, niet de saaie of stille zijn. Dus trekken we een soort “groepsjas” aan. Alleen thuis gaat die jas weer uit, en komt de gewone versie tevoorschijn.
Wanneer iets moois kantelt.
10 december 2025, na lang zoeken naar een flexijob als gepensioneerde begon ik parttime te werken bij een kunstenares in Genk.
Mijn collega H. en ik konden direkt heel goed met elkaar overweg en werkten fijn samen. Mijn bazin was nogal to the point maar voor mij een lieve vrouw.
Het ging er nogal chaotisch aan toe en de eerste dagen kreeg ik veel uitleg maar wij hebben ook veel gelachen. Ik voelde me daar direkt thuis.
Ik wist dat het geen jarenlange job was, omdat mijn bazin al 81 jaar is, maar zij wilde toch nog een aantal jaren doorgaan. Tegen die tijd zat het er voor mij ook stilaan op.
Grenzen stellen zonder schuldgevoel.
Grenzen stellen. Het klinkt zo simpel. Je zegt gewoon “nee”, toch? Maar voor veel mensen voelt dat kleine woordje alsof je iemand teleurstelt, afwijst of egoïstisch bent. Alsof je jezelf moet verantwoorden voor het feit dat je ook maar een mens bent met een lichaam, een hoofd en een limiet.
“Als ik neen zeg, voel ik mij schuldig.”
We zijn opgegroeid met het idee dat je vooral moet pleasen. Dat je sterk bent als je altijd klaarstaat, altijd helpt, altijd ja zegt. Maar niemand vertelt je dat je jezelf daarmee langzaam opbrandt. Dat je op een dag wakker wordt en denkt: ik kan niet meer. En dat je dan niet eens weet hoe je dat moet zeggen. Klinkt voor veel mensen zo bekend in de oren.
Kleine successen die niemand ziet.
Soms zijn de grootste overwinningen niet te vinden op een podium, maar aan een keukentafel waar niemand klapt. Het volgen van een cursus creatief schrijven. Voor sommigen klinkt dat banaal: een hobby, een bezigheid voor vrije avonden. Maar voor sommigen is het een stap vooruit, een bewijs te durven investeren in hun eigen stem.
Het is een klein succes. Geen diploma dat meteen deuren opent, geen applaus van een zaal vol mensen. Toch voelt het als een mijlpaal. Want schrijven is meer dan woorden op papier zetten; het is jezelf toestaan om te groeien, om te falen, om opnieuw te proberen. Je onzekerheid weg te schrijven.
In dit boek vind je herkenbare inzichten die je helpen.
De kracht van jezelf heruitvinden.
Drie jaar geleden ging ik met pensioen. Dat klinkt als een mijlpaal, maar voor mij voelde het vooral als een eindpunt. Plots dacht ik: “Hoor ik nog wel ergens bij? Ben ik nu afgeschreven?” Er kwamen dagen van onzekerheid, van piekeren. Het leek alsof de maatschappij verderging zonder mij.
Maar soms komt er iets onverwachts op je pad. Voor mij was dat een cursus creatief schrijven. Ik stapte binnen met twijfel, maar al snel merkte ik hoe bevrijdend het is om woorden neer te zetten. Mijn gedachten kregen vorm. Verhalen die ik zelf meemaakte, herinneringen die soms pijnlijk waren, maar ook grappige anekdotes die anderen deden glimlachen.
Het e‑book van Mark Manson helpt je, met hier en daar een grappige knipoog, om jezelf stap voor stap opnieuw te heruitvinden.
Tussen de massa en toch zo eenzaam.
Kennen jullie dat gevoel? Je loopt op een markt, een kermis, een drukke winkelstraat. Overal mensen. Gelach, geroezemoes, muziek, kinderen die rennen. En toch… voel je je alleen op de wereld. Alsof je door iedereen heen kijkt, maar niemand echt ziet. Alsof je meedraait in de massa, maar er niet echt bij hoort.
Mensen denken vaak dat eenzaamheid te maken heeft met alleen wonen. “Ah, jij woont alleen, dat moet moeilijk zijn.” Maar niets is minder waar. Je kan een gezin hebben met vijf kinderen, een partner, een druk leven, en je toch diep vanbinnen heel eenzaam voelen. Eenzaamheid zit niet in het aantal mensen om je heen. Het zit in hoe verbonden je je voelt met jezelf en met je leven.
Begrijpen wie begrijpen kan.
Soms vraag ik mij af wat er precies in de lucht hangt tegenwoordig. Want hoe mensen de dag van vandaag doen en denken… ik begrijp het niet meer. Respect lijkt een soort uitstervend dier geworden: iedereen weet dat het ooit bestond, maar niemand ziet het nog in het wild.
Neem nu onze parkeerplaatsen aan het appartement. Voor iedere bewoner netjes een plek voorzien. Duidelijk, logisch, simpel. En toch parkeren mensen die hier niets te zoeken hebben hun auto doodleuk op onze oprit, om vervolgens een straat verder naar een barbecue te gaan. Die wagen blijft dan staan tot een gat in de nacht. Dan denk ik: zijn die mensen zo onbeschoft, of is er in hun hersenen gewoon niemand thuis? Als ik bij mijn zus op bezoek ga en er is geen plaats, dan zet ik mijn auto toch ook niet bij de buren voor de poort. Alé, begrijpen wie begrijpen kan.
Achter elk lichaam zit een verhaal.
Gisteren zag ik op het nieuws dat Ariana Grande heel sterk vermagerd is. En meteen stond heel het internet klaar met commentaar. Niet bezorgd, niet zacht, maar hard. Woorden zoals “geef ze te eten” en “uitgemergeld” vliegen rond alsof het niets is. Alsof dat meisje geen mens is, maar een object dat je zomaar mag beoordelen.
De impact is zo groot dat ze voor onbepaalde tijd stopt met optreden. Niet omdat ze geen talent heeft, niet omdat ze geen zin heeft, maar omdat duizenden mensen vonden dat ze iets mochten zeggen over haar lichaam. En dat hakt erin. Meer dan we denken.
Zin in iets lichts en voedzaams? Neem gerust een kijkje bij mijn Gezonde Recepten.
My Small World of Stories
Welkom in mijn wereld van kleine verhalen en herkenbare momenten. Lees mee en ontdek misschien iets van jezelf.
Ik deel hier regelmatig nieuwe columns, zodat je wekelijks even kunt meekijken door mijn ogen.👀
Met woorden🔡 van Monique
