Wanneer collega’s ziek worden, met verlof zijn of onverwacht wegvallen, blijft het werk niet liggen. Het stapelt zich op. De druk stijgt. De verantwoordelijkheid blijft even groot, maar het team wordt kleiner. En dan moeten anderen het opvangen, ook wanneer het eigenlijk niet meer haalbaar is. Tijdens corona waren ze helden. Vandaag worden ze soms in een negatief daglicht geplaatst. Hoe snel kan waardering omslaan in kritiek.

Nu, met de warme dagen, treedt het hitteplan in werking. Bewoners krijgen extra koele drankjes, meer aandacht, meer zorgmomenten. Vanop afstand lijkt dat simpel: “Dat is toch snel gedaan?” Maar iemand moet het doen. Iemand moet langs elke kamer, elke persoon, elke behoefte. En dat vraagt tijd, geduld en menselijkheid.

Daarbovenop is er het personeelstekort, niet alleen in de zorg, maar overal. Veel jongeren volgen de opleiding, maar kiezen later toch voor een ander beroep. En dat begrijp ik. Want zorgen voor oudere mensen is geen taak, het is een roeping. Als het niet in je zit, als je het niet voelt, dan hou je dit werk niet vol. Maar wie het wel voelt, wie het wel draagt, verdient respect. Meer dan ze vaak krijgen.

Misschien moeten we met z’n allen wat vaker stilstaan. Bij de handen die wassen, tillen, troosten. Bij de mensen die elke dag opnieuw proberen het verschil te maken. Niet omdat het moet, maar omdat ze het willen. Omdat zorg, echte zorg, altijd begint bij het hart.