En dan heb je nog de dagelijkse viervoeters. Baasjes zo fier als een gieter dat ze met hun hond mogen gaan wandelen, maar de drollen… die zijn voor de buren. Even rondkijken, niemand te zien, en hup: doorwandelen. Als ik nog zo iemand zie die dat voor mijn deur doet, steek ik die drol in een plastiek zakje en smeer ik ze op hun voordeur. Ja, ik meen dat.

En zo kan ik nog even doorgaan met ergernissen. Want waarom zijn wij zo niet? Wij houden altijd rekening met andere mensen. Wij denken na. Wij laten geen rommel achter. Wij parkeren niet waar we niet horen te staan. Soms vraag ik mij af of het iets is dat in de lucht hangt, een soort moderne mist die gezond verstand oplost.

Maar ja… de mooie tijd van vroeger, waar respect en vriendschap vanzelfsprekend waren, komt nooit meer terug. Zo jammer.