Het vreemde is dat betrouwbaarheid op die manier een nadeel kan worden. Wie altijd helpt, wordt vanzelfsprekend. Wie altijd beschikbaar is, wordt als eerste gebeld. Niet omdat men die persoon minder waardeert, maar omdat men weet dat die toch wel zal bijspringen.

En daar begint de frustratie.

Niet omdat collega's elkaar niets gunnen, maar omdat het gevoel ontstaat dat niet iedereen volgens dezelfde regels speelt. Dat de ene voortdurend moet geven, terwijl de andere vooral neemt.

Vaak groeit de ergernis tussen collega's, terwijl de echte oorzaak ergens anders ligt. Een goede leidinggevende zorgt ervoor dat lusten en lasten eerlijk verdeeld worden. Zodra mensen het gevoel krijgen dat sommigen telkens voorrang krijgen, verdwijnt het vertrouwen langzaam uit een team.

Mensen kunnen veel verdragen. Drukke periodes, extra werk en onverwachte veranderingen horen nu eenmaal bij het leven. Maar wat mensen moeilijk kunnen verdragen, is het gevoel dat iets niet eerlijk verloopt.

Misschien ligt de oplossing daarom niet altijd in harder werken, maar in beter leren aangeven waar onze grenzen liggen. Want wie altijd klaarstaat voor anderen, mag af en toe ook eens opkomen voor zichzelf.

En dat is geen egoïsme.

Dat is gewoon eerlijk.