Ik kreeg medicatie voorgeschreven, maar die maakte mij misselijk en slaperig. Overdag voelde ik mij als een wandelende zombie. Ik herkende mezelf niet meer. Uiteindelijk besloot ik ermee te stoppen.

Maar beter werd het niet.

Integendeel.

Na enkele weken was ik zo diep weggezakt dat ik niet meer wilde leven. Ik zag geen uitweg meer. Geen toekomst. Geen lichtpuntje.

Mijn ex-partner bracht mij naar de dokter van wacht. Ik kreeg valium voorgeschreven. Opnieuw medicijnen die mij vooral deden slapen. De dagen vloeiden in elkaar over. Weken werden maanden.

Verbetering bleef uit.

Langzaam trok ik mij steeds verder terug uit het leven. Vrienden kwamen nauwelijks nog langs en zelf durfde ik ook nergens meer naartoe. Zelfs de brievenbus leegmaken voelde als een onoverkomelijke opdracht. Mijn hartslag schoot omhoog van pure angst.

Gaan winkelen? Dat was ondenkbaar geworden.

Ik leefde als een kluizenaar. Achter gesloten deuren. Schuw van mensen, geluiden en situaties die vroeger vanzelfsprekend waren.

Het leven was een lijdensweg geworden.

Tot er op een dag iets veranderde.

Geen wonder. Geen plotselinge genezing.

Gewoon een klein moment waarop ik mij iets beter voelde.

Voor het eerst besloot ik zelf op zoek te gaan naar hulp. Tegenwoordig zoek je informatie met een paar klikken op internet. Toen bestond dat allemaal niet. Geen smartphone, geen sociale media, geen online hulplijnen. Wie hulp zocht, moest letterlijk de deur uit.

En dat deed ik.

Zo kwam ik terecht bij een gedragstherapeut in Genk.

Tot op vandaag durf ik te zeggen dat die man mijn leven heeft gered.

Stap voor stap leerde hij mij begrijpen wat er met mij gebeurde. Hij gaf mij inzichten, handvatten en vooral hoop. Na een half jaar therapie was ik niet langer de persoon die angstig achter haar voordeur bleef zitten.

Ik durfde opnieuw naar de winkel.

Ik begon opnieuw te wandelen.

Ik kwam weer onder de mensen.

Ik was nog niet genezen, maar ik was wel opnieuw aan het leven.

Met veel zelfdiscipline, doorzettingsvermogen en professionele begeleiding kroop ik langzaam uit dat diepe dal. Niet in rechte lijn, want herstel verloopt zelden zonder vallen en opstaan. Maar telkens een klein stapje verder.

Vandaag weet ik dat een depressie littekens nalaat. Er blijven gevoelens die af en toe de kop opsteken. Soms onzekerheid. Soms angst. Soms dat ongemakkelijke gevoel in bepaalde situaties.

Maar ik heb ook geleerd dat die gevoelens niet langer mijn leven hoeven te bepalen.

Daarom wil ik iedereen die worstelt met een depressie één belangrijke boodschap meegeven:

Zoek professionele hulp.

Niet morgen. Niet volgende maand. Zo snel mogelijk.

Het is geen teken van zwakte en al zeker geen schande. Het is een daad van moed. Je kiest ervoor om jezelf een kans te geven. Om jezelf te helen.

En geloof me: hoe donker het vandaag ook lijkt, er kan opnieuw licht komen.

Ik weet het.

Omdat ik er zelf geweest ben.

---

Dit verhaal is niet verzonnen. Het is een stukje van mijn leven. Een periode die mij heeft gebroken, maar die mij uiteindelijk ook heeft geleerd hoe sterk een mens kan zijn wanneer hij besluit niet op te geven. 💜