Ook de vogels waren druk in de weer. Ze vlogen van boom naar boom en tjirpten erop los. Soms vraag ik me af waarover ze allemaal praten. Misschien zijn ze al druk aan het overleggen waar ze straks de winter gaan doorbrengen. Misschien genieten ze gewoon van de laatste warme dagen van het seizoen.

En dan zijn er nog die prachtige herfstkleuren. Elk jaar opnieuw tovert de natuur een kleurenpalet tevoorschijn waar geen enkele schilder tegenop kan. Rood, geel, oranje, bruin en nog duizend schakeringen daartussen. Een kunstwerk waarvoor geen toegangsticket nodig is.

Toch is er ook een kant van het verhaal die me verdrietig maakt. Terwijl de natuur ons zoveel schoonheid schenkt, behandelen sommige mensen haar alsof ze een vuilnisbelt is. Langs wandelpaden, in bermen en zelfs in bossen duikt nog te vaak afval op. Alsof het normaal is om iets achter te laten wat er niet thuishoort.

Misschien zouden we allemaal wat vaker moeten vertragen. Wat vaker wandelen of fietsen. Kijken naar wat groeit en bloeit. Luisteren naar de vogels. De geur van een bos opsnuiven na een regenbui. Want wie de natuur echt leert zien, krijgt er vanzelf respect voor.

Laat alles groeien en bloeien. Laat bomen bomen zijn, bloemen bloemen en bossen bossen. En bovenal: behandel alles wat groen is met de zorg die het verdient.

Want de natuur vraagt niet veel van ons.

Alleen dat we haar bewaren voor morgen.