Dat is inmiddels al een tijdje geleden, in de tijd van de Belgische frank. Voor een paar frank mocht je plaatsnemen in de botsauto's. En als mijn herinnering me niet bedriegt, duurde zo'n rit toen ook nog wat langer dan vandaag. Een bezoek aan de kermis was een gebeurtenis waar je weken naar uitkeek. De affiches verschenen in het dorp, de attracties werden opgebouwd en iedereen wist: het feest komt eraan.

Nu lijkt dat gevoel een beetje verdwenen.

In veel dorpen krimpt de kermis jaar na jaar. In Alken staan nog een handvol attracties en voor je het weet heb je alles gezien. Het lijkt alsof de traditionele dorpskermis stilaan plaats moet maken voor andere vormen van ontspanning. Als je kinderen vandaag zou vragen wat ze liever doen, dan kiezen velen wellicht voor een pretpark. Daar krijgen ze meer attracties, meer spektakel en vaak een hele dag amusement.

En toch.

Ondanks de hoge prijzen, ondanks de veranderde tijden en ondanks het feit dat de kermis niet meer is wat ze ooit was, blijf ik er graag naartoe gaan. Niet voor de wildste attracties of de grootste sensaties, maar voor dat gevoel van vroeger. Voor de lichtjes die beginnen te fonkelen wanneer het avond wordt. Voor de muziek die door elkaar heen klinkt. Voor de geur van versgebakken lekkernijen. Voor de herinneringen die ongemerkt weer even boven komen drijven.

Misschien is dat uiteindelijk de grootste attractie van de kermis geworden.

Niet de draaimolen, niet de botsauto's en niet het reuzenrad.

Maar de nostalgie.