En eerlijk? Soms gebeurt het tijdens mijn dagelijkse wandeling dat er een verhaal in mijn hoofd opduikt waar ik zelf hardop om moet lachen. Dan denk ik: “Dit is té gek, dat kan ik toch niet opschrijven.” Maar stiekem weet ik dat juist die verhalen het leven kleur geven.

Schrijven gaf me een nieuwe stem, een plek waar ik wél thuishoorde. Pensioen bleek dus geen eindpunt, maar een begin. Misschien zelfs van een nieuwe carrière, wie weet. Maar belangrijker: het is een bewijs dat je nooit af bent. Je mag jezelf altijd opnieuw uitvinden.

En mocht je me ooit zien wandelen en hardop horen lachen, geen paniek: dat is gewoon weer een verhaal dat ik níét ga opschrijven… of toch misschien wel.