Maar sommige mensen… die blijven gewoon zitten alsof ze vastgeplakt zijn. Geen stoel die beweegt, geen hand die helpt. Alsof het personeel acrobaten zijn die maar moeten zien hoe ze erdoor raken. Er was één kelner die nog wat onhandig was, maar zelfs dan zag je hoe hard hij zijn best deed. Alleen: hulp van sommige gasten? Vergeet het maar.

En dan heb je nog die types die beginnen eten nog voor hun bord goed en wel staat. Voor wij ons bestek konden opnemen, hadden zij hun bord al half leeg. Dan vraag ik mij af: genieten die mensen wel van hun eten? Of hebben ze vier dagen niet gegeten? Het lijkt soms alsof het eten elk moment kan verdwijnen.

Toch was het voor ons een fijne ervaring. Het water, het uitzicht, het lekkere eten… én ja, ook die kleine ergernissen die je onderweg oppikt. Maar goed, we zijn nu eenmaal niet allemaal hetzelfde. Misschien maakt net dat het leven zo boeiend: je amuseert je, je ergert je, en je hebt weer een verhaal om te vertellen.