We hebben veel gewandeld. Langs de dijk, door het zand, langs stille paadjes waar je alleen het geluid van de wind hoort. En telkens wanneer ik even bleef staan en naar het water keek, voelde ik dezelfde kalmte. Ik kan daar uren naar kijken zonder mij te vervelen. De zee heeft geen haast, geen druk, geen verwachtingen, en precies daardoor kom ik zelf tot rust.

Als het mooi weer is, is voor mij het zeetje echt the place to be. Niet om te liggen bakken, niet om druk te doen, maar gewoon om te zijn. Om te kijken. Om te voelen hoe groot de wereld eigenlijk is, en hoe klein onze zorgen soms worden wanneer je naar dat eindeloze water staart.

De zee blijft voor mij iets magisch. Iets dat je niet kunt uitleggen, maar wel kunt voelen. En elke keer opnieuw ben ik dankbaar dat ze er is, en dat ik er even mag zijn.