Dan maar proberen op de laptop. Ook daar zat geen muziek in. Alles bleef draaien en laden, maar er kwam niets. Derde poging: de smartphone. Maar dat is ook maar niets, veel te klein scherm, je zit half te turen en half te zuchten.

Van ellende dan maar het bed in.

En eerlijk? We hebben heerlijk geslapen. De dag nadien waren we goed uitgerust, precies alsof dat boathouse zei: laat die schermen maar, rust eens uit.

Maar toch… wat mij betreft: niets kan tippen aan je eigen thuis. Je eigen zetel, je eigen tv die werkt zonder gedoe, je eigen bed waar je precies weet hoe je ligt. Volgend jaar gaan wij daguitstapjes maken, maar ’s avonds gewoon terug naar huis. Naar ons eigen comfort, onze eigen rust.

Zoals het spreekwoord zegt: eigen haard is goud waard, en hoe ouder je wordt, hoe meer je voelt dat dat klopt.