Maanden gingen voorbij, ik leerde alles een beetje kennen en kon al goed mijn plan trekken. Mijn collega H. was zeer tevreden over mijn werk en dat gaf mij een goed gevoel.

Op een woensdagavond, na een lange dag werken, kreeg ik plots een telefoontje van mijn bazin. Ze zei: “Ik zeg dat veel te weinig tegen mijn mensen, maar ik ben echt heel tevreden over jou.” Dat deed iets met mij. Mijn hele avond voelde ineens lichter. Het was zo’n simpel, onverwacht compliment dat recht binnenkomt.

Toen ik het aan mijn partner vertelde, keek hij op. “Amai,” zei hij, “dat heb ik nog nooit meegemaakt, een baas die ’s avonds belt om te zeggen dat ze tevreden is.

De weken nadien ging ik met nog meer plezier werken, maar ik merkte aan mijn bazin dat zij anders tegen mij begon te doen. Mijn collega H. vond haar soms ook een beetje vreemd doen. Maar wij deden gewoon ons werk.

Op pinksterzondag 24-05-26 en zondag 31-05-26 waren het opendeurdagen. Heel veel werk om alles op punt te krijgen, maar H. en ik deden dit met de smile en soms met wat overuren.

Die twee zondagen hebben wij keihard gewerkt. Ik stond in voor de fakturatie en H. zorgde dat alles vlot verliep. Het was zo druk dat wij nog geen tijd hadden om naar het toilet te gaan. Maar, we did it. Mijn bazin had die dag enorm veel kunst verkocht.

Dinsdag na de twee opendeurdagen stuurde zij mij een mail om mij te bedanken. Dat ik ondanks de drukte het hoofd koel gehouden had en dat ik de fakturen en alles daarrond zo goed als foutloos afgehandeld had.

De dag nadien ging ik gewoon werken. Het was druk maar de sfeer was normaal. Vrijdag ging ik nog een halve dag en toen kreeg ik te horen dat ik maar stilaan ander werk moest gaan zoeken. Dit kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik voelde mij gebruikt om de opendeurdagen te overbruggen.

Maar nu komt de echte reden. Het begon onschuldig. Een kennis van haar, iemand die een paar straten verder woont, schoof stilletjes haar leven binnen. Eerst met kleine dingen: een klusje hier, een levering daar. Maar weekend na weekend werd zijn aanwezigheid zichtbaarder. Hij begon te factureren, nam taken over die eigenlijk de mijne waren, en voor ik het goed en wel besefte, stond hij op plekken waar ik vroeger stond.

Afgelopen woensdag hebben H. en ik nog met onze bazin gesproken, maar het haalde niets uit. Ik hoefde niet meteen te vertrekken, zei ze, maar eerlijk: op dat moment was mijn motivatie al volledig weg. Er werden dingen gezegd die hard binnenkwamen, zonder filter, zonder respect.En toen wist ik het. Ik moest de eer aan mezelf houden. Dus bracht ik het interimkantoor op de hoogte: voor mij stopt het hier.

En zo zie je maar: iets wat begint als iets moois, kan onverwacht en bruusk eindigen. Soms op een moment waarop je er helemaal niet op voorzien bent. Het leven trekt dan een streep waar jij die niet zag komen, en je blijft achter met vragen, met pijn, met dat wrange gevoel van gebruikt te zijn.

Maar tegelijk ook met een besluit: jezelf recht houden, je waardigheid bewaren, en verdergaan met opgeheven hoofd.